Licht zoet, fris door de limoen, romige crème fraîche en knapperige hazelnoot. Perfect om samen te delen tijdens koudere dagen. Met opgetrokken voeten op de bank. Als dessert, of tussendoor.

In de zomer kun je verse fluweelzachte frambozen en glanzende bramen nemen. Je kunt het verwarmen dan laten, of een combinatie maken. Bijvoorbeeld een deel vers fruit met een beetje warm fruit. Of maak er een saus bij, met een deel van de frambozen. Verwarm ze zachtjes in een pan en wrijf ze door een zeef om de saus glad te maken.

Framboos – banaan – hazelnoot – limoen – crème fraîche

Ingrediënten

2 handen hazelnoten met vlies
2 handen frambozen, diepvries
10 bramen, diepvries
2 bananen, geprakt
2 el crème fraîche
½ limoen, liefst biologisch, rasp

  • Rooster de hazelnoten op laag vuur en hak grof.
  • Verwarm het fruit in een steelpan op laag vuur tot warm.
  • Serveer het warme fruit in een kom, schep er een flinke lepel crème fraîche op. Bestrooi met de hazelnoten en limoenrasp. Serveer meteen.

Altijd leuk, “eetcadeautjes”. Deze mooie granaatappels heb ik van mijn broer gekregen. Juweeltjes, toch? In Spanje groeien ze gewoon buiten aan de bomen, prachtig om te zien. De granaatappel is nu in het seizoen tot ongeveer januari/februari. In de zomer heb ik ze ook al eens gekocht bij de Turkse winkel. Waarschijnlijk is dat een ander ras/herkomst dan diegenen die nu verkrijgbaar zijn. Geniet ervan; lekker in salades, in geitenyoghurt met muesli en verse aardbeien en frambozen (nu nog verkrijgbaar uit eigen land!) of lekker op pannenkoeken met vers fruit.

/

It’s always nice to receive presents which have something to do with food. I’ve got these beautiful pomegranates by my brother. They look like rubies, don’t you think? In Spain they just hang in the trees, it’s beautiful to see. The pomegranate is in season until January / February. In summer I already bought them in a Turkish shop. It is likely that they have another variety and origin than those which are currently available. Enjoy it; they are delicious in salads, with goat yogurt, granola, fresh strawberries and raspberries (in the Netherlands they are still in season!). Or just with pancakes, combined with fresh fruit.

Ik wordt altijd blij van wat ik bij de Turkse winkel aantref, altijd de meest bijzondere en lekkere producten. Groente en fruit is er vaak beter dan in de supermarkt. En goedkoper. Dit keer zag ik verse dadels. Ik had ze nog nooit eerder in de winkel gezien. Ik moest gelijk denken aan die enorme trossen die je wel eens in palmbomen ziet hangen. Volgens de eigenaar kon ik ze al eten. Niet meer groen, wel goudgeel. Echt rijp zijn ze dan nog niet. Eigenlijk is het qua structuur nergens mee te vergelijken, maar nog het meest op iets tussen een appel en dadel in. Qua smaak wat milder dan een gedroogde dadel. Qua smaak vond ik ‘m lekkerder, qua structuur niet. Een weekje later at ik er nog een, wat rijper, maar toen vond ik hem toch minder lekker. Ik heb er nog eentje, die wordt nu al diepbruin. Ik heb alleen geen idee of deze nu ligt weg te rotten of vanzelf indroogt…


Ze keken me al een paar weken vanuit het rek aan. Een kratje vol met kaki’s. Nog keihard en niet geschikt om te eten. Vandaag was het dan zover, mijn eerste hapje kaki! Zacht, ik kon de schil zo stuk duwen, het vruchtvlees was knaloranje en zeer zacht, bijna papperig. Ik vond de smaak vrij neutraal, net zoals een papaya dat kan zijn. Ik was niet echt onder de indruk, ik dacht ook even aan de smaak van pompoen maar dan heel licht, zoet en sappig. Misschien is hij lekkerder met wat citroensap, dat helpt bij de papaya ook aardig.

Wat is nou het verschil tussen een kaki (ook wel persimon als verzamelnaam, om het nog moeilijker te maken) en sharonfruit? In theorie heel simpel eigenlijk. Sharon is de verbeterde versie van de kaki. Dus de kaki, maar dan zonder nadelen; vrijwel geen looizuur (tannine) zoals dat in de kaki pas verdwijnd als hij rijp is. De sharon is dus niet zuur, waardoor deze onrijp te eten is (als een appel), en heeft meestal geen pitjes, die je in de kaki wel tegen kunt komen. Een kaki is rijp als de schil oranje-rood is en er glazig uitziet (overrijp). Van september tot december komt de kaki uit Zuid-Europa en in de winter en het voorjaar uit Brazilië. Sharonfruit is verkrijgbaar van november tot en met maart en komt uit Israël. Nog redelijk nieuw is de Bouquet Persimon. Deze (alweer) verbeterde kaki lijkt op een oranje langwerpige tomaat, maar dan flink wat groter. Je hoeft bij deze soort ook niet te wachten tot hij overrijp is. Bouquet Persimon is verkrijgbaar van eind september tot en met december en komt uit Spanje.

Maar in theorie… welke vrucht heb ik nou geproefd? Ik zie door alle soorten de juiste vrucht niet meer! Mijn collega zegt het is een kaki, je kunt hem pas eten als hij rijp is. De “kaki” die ik at, was niet plat zoals een kaki wordt omschreven, maar langwerpig. Zou het om de Bouquet Persimon gaan? En mijn exemplaar had een zachte schil die je er zo vanaf trok, terwijl je een echte kaki niet zou kunnen schillen. Morgen ga ik eens haarfijn uitzoeken waar mijn exemplaar vandaan komt, en wat het nou in vredesnaam is. Een kaki of een sharon!

(Het was een kaki, de Bouquet Persimon en kwam uit Spanje…)

Foto: Annemiel (Flickr)

James Grieve is een ouderwets appelras. Het is een friszure appel en roept bij de oudere generatie herinneringen op aan vroeger. Toen aten zij deze appel meer dan wij nu nog doen.

James Grieve is vernoemd naar zijn ontdekker die het ras won uit een kruising tussen het oude Engelse ras Pott’s Seedling en een Cox Orange Pippin. Dit gebeurde in Edinburgh, Schotland. Rond 1890 is het ras in de handel gebracht in Edinburgh. In de jaren 20 won het ras in Engeland prestigieuze prijzen. Dit was een belangrijke basis voor zijn roem in Europa. Hij verdrong de Early Victoria uit de schappen en rassenlijsten. De appels hadden een groot nadeel: ze konden niet tegen stoten. Ze werden daarom voorzichtig naar de consument gebracht, vaak in met stro gevulde manden.

De beursheid die te gemakkelijk ontstaat door grijpgrage handjes in supermarkten is de grote reden dat het ras uit de schappen is verdwenen. De Delbar Estival is een verbeterde versie van de James Grieve, maar die heeft (nog) geen echte furore gemaakt. Bij ons was de Delbar Estivale tamelijk populair, over deze appel vertel ik hier binnenkort meer. De aanvoer van de James Grieve is van 35 miljoen kilo in 1983 teruggelopen tot 3 miljoen kilo in 1996. De oude boomgaarden met James Grieve zijn praktisch verdwenen. Maar her en der is hij in de welbekende kraampjes langs de weg nog wel te krijgen, of bij gespecialiseerde groente- en fruitzaken, zoals bij ons. Verkrijgbaar van begin tot eind september, het lekkerst in het begin, daarna wordt hij melig; de reden waarom wij hem al niet meer verkopen.